sezon 1 *****

sezon 2 ******

Cóż poradzić, gdyż owy serial zawładnął mną totalnie. Oczywiście jest kilka kwestii irytujących, głównie związanych z samą główną bohaterką, ale przy całokształcie nie warto o nich wspominać.
Od czasu “Twin Peaks” nie widziałem równie wciągającego i mistrzowsko poprowadzonego dzieła telewizyjnego. O ile zatem oglądanie “Miasteczka..” było wręcz przeżyciem mistycznym, tak “True Blood” jest piekielnie dobrą rozrywką.
Wreszcie powstał film który nie traktuję tematyki wampiryzmu po bożemu. Co więcej, w drugim sezonie chociażby pole postaci znacznie się powiększa.( warto przeczekać pierwsze odcinki początkowo i da się porwać)
Scenarzysta zadbał jednak, aby każda z nich miała odpowiednią wyrazistość.
Na przemian, klimatycznym opowieścią towarzyszą nam więc rozmówki zwyczajnych mieszkańców- Ball pod tym względem kreśli portret małej społeczności, bardzo podobny do tego Lyncha, ale nie kopiuje go.
Udaję mu się jednak stworzyć fenomen funkconujący na równie z hitem sprzed 20 lat, ale mający inny wartość.

HBO jak zwykle nie unika tu kontrowersji. Wyśmiana zostaję przez twórcę “American Beauty” wielka religijność na przykładzie czegoś w rodzaju “Armii Boga”. Wraz z ujawnieniem się wampirów, pojawiają się i głosy sprzeciwu wokół twarzy kościoła.
Ci próbują manipulować tłumami i w istocie trafiają na młodego mężczyznę, niezwykle podatnego na ich sugestie…
Tak w jakiś sposób, “True..” rozwija się z odcinka na odcinek, stając sie bardziej ciekawszym, nie ukrywając jednocześnie, że bazuję na gotowcach.
Ta wyjątkowo odważna, przepełniona seksem seria jest zdaję się jest jednym z największych osiągnięć małego ekranu jakie dotąd powstały.
Zapomnijcie o błahych, głupiutkich “Zagubionych”, “Skazanym na śmierć” czy nawet “Dr.Housie”( swoją drogą przeciągniętym już chyba do granic możliwosci).
“Czysta krew” to nowa jakość serialu.

Wzięło się panie Barber to i owo od “Gran Torino”. Geriatryczna zemsta ostatnio jest jak najbardziej w modzie, co “Harry Brown” potwierdza, bo kto
inny zaprowadzi z tym światem porządek jak nie hardy staruszek…
Nie mam pojęcie skąd te okrzyki o wybitności dzieła debiutującego Anglika, gdyby jego film choć na chwile odchodził od wpiętych schematów, może i byśmy otrzymali produkcje całkiem wysokiej klasy.
Nie zmienia to jednak faktu, że na poziomie podstawowym, to rzecz bardzo przyjemna w odbiorze i sprawnie poprowadzona, choć jak wspominałem wtórna.
Całości z pewnością pomaga Caine- jego kreacja może być na pierwszy rzut trochę irytująca, ale na ekranie działa.
To człowiek dwuznaczny- wrażliwy i bezlitosny zarazem dla oprawców swego przyjaciela, ale co kolwiek robi wierzymy mu i chociaż po części popieramy.
Przynajmniej tu na celuidowej taśmie na którą resztkami sił reżyser próbuję wepchnąć poczucie obyczajowego niepokoju spowodowanego wybuchem miasteczkowego podziemia, ulicznych gangów, grupek nie takich znowusz obcych samym Polakom.
Niezwykły za to okazuję sie punkt wyjściowy- oto rusza machinalny wręcz chaos, szkoda, że jest on jedynie czynnikiem z góry zaplanowanej gry- z brutalnością i całym asortymentem społecznych przesłanek.

Menetheris poleca

Wydawało się, że Werner Herzog się skończył, a jednak “Zły porucznik” bazujący na postaci powołanej do życia przez Abla Ferrere jest ogromnie pozytywnym zaskoczeniem i jednym z najciekawszych filmów w  tym roku.
Zdeprawowany do reszty glina, zmienia twarz Harveya Keitela na Nicholasa Cage’a, ale mimo ostatnich niepowodzeń tego drugiego jest to posunięcie w zupełności trafne.
Nie wiem jakim cudem, ale aktor ten u twórcy “Fitzgarraldo” porzuca( całe szczęście) swoją pozycję drzewa i tworzy równie fascynującą co sam obraz kreacje.
W zasadzie, zresztą nie tylko bratanek Francisa Copolli tu błyszczy. Eva Mendes będąca wcześniej ozdóbką, także znakomicie sprawdza się w swojej roli.
Jest wulgarna, nieco szalona( tak jak i “porucznik”), ale na swój sposób urocza.
Czemu tylę o Cage’u? Gdyż on sam odgrywa tu niebagatelną wagę.
Na nim opiera się cała produkcja, to on przenosi rozchwiane stany emocjonalne swojego bohatera na ekran, tak, że perfekcyjnie malują się na jego twarzy.
Ciekawe, bo w samej konstrukcji nowa wizja Herzoga to rzecz niezwykle skromna, zaczynająca się niemal jak pilot jakiegoś serialu.
Całą kameralność, teatralność przedsięwzięcia rekomensuję jego znakomity, czasem ironiczny(!) scenariusz wpięty w komiksowy klimat mrocznego Nowego Orleanu(i słyszalne, nieodłączne temu miastu dźwięki Jazzu), gdzie
po huraganowa atmosfera rodzi co raz to głębszą traumę wśród miejscowej ludności oraz wzbudza niepokój, co reżyser zdaję się doskonale zarysowywać.
Częstokroć Herzog ociera sie tu wręcz o arcydzieło, choć po seansie pozostaję niestety niedosyt.
Nie dziwią zatem wyróżnienia i pochwały pod adresem “Port of Call..”, dziwi za to fakt iż u nas po tym filmie jeszcze ani widu ani słychu.

Coelho to mistyk na zamówienie, co jest zarazem jego przekleństwem jak i świetnością.
Nie odnajduję w jego powieściach życiowych mądrości czy chociażby zwykłej czytelniczej satysfakcji, nie mniej jak widać
sprzedają się one znakomicie, wierzę zatem iż w tym bagnie uproszczeń oraz banałów istnieję radość ludu licząca się bardziej
niż jakość i biadolenie krytyków.

“Weronika postanawia umrzeć” to już druga pozycyjnie próba przeniesienia prozy Brazylijczyka na ekran. Nie jest to rzecz jasna dzieło godne odnotowania
w historii, ale przykład tego jak za fasadą artystowskich zdjęć, montażu i muzyki można ukryć niedoskonałości orginału bijące po oczach podczas czytania.
Nowością nie będzie, jeśli napiszę, że warstwa fabularna osiada  tu na mieliźnie, a może bardziej ani ziębi ani grzeje.
Cały ładunek emocjonalny zostaję przerzucony na techniczną stronę i to ona w gruncie rzeczy odpowiada za taką a nie inną ocenę całokształtu.
Emily Young spisała się dobrze w swej roli- zrobiła film bardzo delikatny, który scenariuszowo się nie broni( co nie jest jednak jej winą), ale daję chwilowy oddech widzowi.
Posługując się zbliżeniami, Angielka stosuję się do reguł amerykańskiego kina offowego.
Łagodne barwy, rozmazania połączone z dźwiękami czy to klasycznymi czy to utworami już publiczności zapewne znanymi oddziałują dużo bardziej na obserwatora niż sama opowiastka.
Widoczna również jest zmiana tonacji obrazu, która się udziela. Początkowo dosyć przygnębiającego, osadzonego w świecie dużych korporacji filmu “Weronika..”, końcowo rozwija się jako rzecz dojrzała i inspirująca, unikając przy tym lukru.
Sporo jak na ekranizacje pocieszycielskiego bestsellera, ale jeszcze za mało jak na pełnoprawnie udaną produkcję.

Pan Barney znów wydał plony czego dowodem mogła by być laurka dla związku z Bjork- wspólne i jak na tą parę przystało, dziwne dzieło.
Gdyby jednak spojrzeć na nie w obliczu wszystkich innych zabaw wizualnych tego artysty okazało by się, że “Drawning Restraint 9″ znowuż takie wykręcony nie jest.
Jeżeli  się zatem przyjmie koncepcję i podda się w ruch wraz z niewątpliwie pięknymi, wyestetyzowanymi wizjami Barneya to może się ten film spodobać.
Z innej strony-nie ma on ani ładu ani składu.
Właściwie całe ponad 2 godziny to przygotowywania do mistycznej podróży, rytułał, ceremonia zmieniania się w wieloryby…
Niby “Ars gratia artis”, ale samo w sobie jest to okazałe i w sumie bezpretensjonalne, może po przez znakomicie dobraną ścieżkę dźwiękową mroźnej damy Islandii.
Pojawiają się tu przeróżne brzmienia, gatunki które w kontekście tła pasują jak ulał. Cóż lecz począć, kiedy cały film wydaję się tłem, kolejną umiejętną zagrywką ulubieńca “Nowych horyzontów”.
Barney nie dorósł, wciąż chyba kocha siebie oraz swoje “dzieci” tak bardzo, że nawet do pewnego czasu uznawał zacisze domowe za niegodne oglądania w nim swoich popisów.
Ulegając presją, a może i miłości stworzył film który funkcjonuję na jednej płaszczyźnie i jednocześnie dalej jest obrazem z gatunku tych które reżyserzy tworzą dla samych siebie.
Ale przystopował. Nie znajdziemy tu wydumanych, kosmicznych symboli  które on jeden tylko rozumie.
Znajdziemy za to przykład lirycznej pieśni, odświeżającej, i prawdę mówiąc dosyć lekkiej w odbiorze.
Nie ma w tym fałszu,a to już coś.
Jeżeli czujecie się przygniecieni  monotnią i wtórnością współczesnego kina- dla was jest ten film.
Nie starajcie się go zrozumieć, bo i tak to nic nie da.
Sam Barney zapewne go nie rozumie, ale w tym bezsensie jest metoda.

Zapewne gdyby nie prze genialny soundtrack do ekranizacji kolejnej części “Zmierzchu”, nigdy bym się nie pojawił na sali szturmowanej przez nastoletnie fanki, jęczące “Och, Edward”. A jednak, mimo wszelkich nie do końca pozytywnych znaków na niebie i ziemi, udałem się jednak do kina, po części spodziewając się najgorszego. Teraz, po seansie, trudno mi zrozumieć większość zarzutów odnoszących się co do “Księżyca w nowiu”.

Tym co widać na pierwszy rzut oka, jest to,że Sadzę na dobre wyszła zmiana reżysera. Dzieło Hardwicke w porównaniu do filmu Weitza jest tak smętne i bezosobowe, że biję po oczach. W romansie, twórcy “Złotego Kompasu” wszystko zostało poprowadzone w miarę należycie. dzięki czemu nawet najbanalniejsze kwestie padające z ust bohaterów nie przybierają rangi irytujących i kiczowatych. Weitzowi udała się rzecz trudna- po raz pierwszy widać jak “Zmierzch” przemienia się w samodzielną i ciekawą opowieść,a nie jest jedynie marnym cieniem. To mocny kop dla sceptyków, w tym także dla mnie, którzy nie wierzyli, że z wielce uproszczonego czytadła można wykrzesać odpowiednią dozę emocji. Z opowieści o pięknych krwiopijcach, “New moon” przeistacza się w kino o dylematach młodego człowieka, towarzysząca im depresja spowodowana utratą ukochanego staję się osią dla dokonywanych wyborów i wątpliwości nad ich słusznością. W drugiej połowie- tej skupiającej się na warstwie fantastycznej, film również radzi sobie nadzwyczaj dobrze. Dużo magii, dodaję tu odpowiednia kolorystyka i bujna roślinność okolic Portland(granica z Kanadą). Same sekwencje dynamiczne,opierają się na sprawnym montażu i odpowiednio dobranej muzyce( chociażby świetna scena z Victorią, w tle z “Hearing Damage” ). Są jednak i minusy w tej wspaniałości. Film sprawia rozciągniętego i źle podzielonego na akcenty, niektóre wątki  się urywają i właściwie nie wiadomo co z nich tak naprawdę wynika.  Kluczowe błędy reżysera, wspomina się o dziwo bez szwanku,to na szczęście mały zalążek, który oceny znacząco nie psuję, a i daję nadzieję, że sama seria będzie piąć się ku górze.

Sala pęka w szwach. Oto zaczyna się rzekomo “Najlepszy polski film roku”, “Najlepszy debiut”, “Kandydat do Oskara”… itd, itp.
Nic z tych rzeczy. “Rewers” choć rozpoczyna się wielce interesująco i skutecznie wtłacza w klimat powojennej Warszawy( tu kłaniam się Władkowi Pawlikowi za wyśminitą muzykę oraz Marcinowi Koszałce za zdjęcia), to jest
nierównomierny w dozowaniu napięcia i rzutności gatunkowej.
Stopniowo lekka komedyjka o 3 pokoleniach kobiet i ich zmaganiach w trudnym świecie pozbawionym porządnych mężczyzn przekształca się w kryminalną historię o przeszłości i przyszłości, o świecie teraz a dziś, i wreszcie o odpowiednio czynach i ich konsekwencjach.
Humor miły, czasem abstrakcyjny wydaję się nie do końca współmierny z sytuacją. Bohaterka zostaję zgwałcona, a połowa sali rży.
Może to już osobista prośba do widowni która i tak jakiś czas temu straciła już poczucie wszelkiej kultury, ale też to jakieś dziwne lawirowanie, pomiędzy nastrojami.
Lankosz odsłania karty, nie ma określnych  barw, nie ma określonych granic. Czasy Stalinizmu zostają wyrzutę z poczucie wielkiego patriotyzmu- autor patrzy na postacie jak na zwyczajnych ludzi.
Każdy z nich musiał sobie jakoś radzić, każdy musiał kłamać czy milczeć by zachować życie czy spokój.
Po latach docenia to Sabina, która w swoim oprawcy, dawcy “diabelskiego nasienia” nieoczekiwanie znajduję  również i zbawcę, wielką miłość.
Szkoda, że ten tak zapowiadany, drugi, współczesny plan dzieję się jakby z boku. Zostaję ledwie maźnięty.
Nadchodzą napisy końcowe i pytam się- to już? Tylko tyle?
W istocie Lankosz buduję nową jakość w polskim kinie, powraca też trochę do tej starej szkoły mistrzów, nieco zapomnianej oraz wyklętej.
Prawi również całkiem dobrze, ale też nie udaję mu się wystarczająco uciec przed banałem. Staję trochę w pół drogi.
Pomiędzy odkryciem a przeciętnością.

EDIT- Chyba trzeba będzie się jednak przyzwyczaić, że zdanie zmieniam bardzo szybko. Poraz kolejny zresztą otrzymałem również film który wychodzi na przeciw moim oczekiwaniom. Jak wspominał Dziarski, nie jest to stricte komedia, ale też nie dramat( może dlatego początkowo budzi mieszane uczucia). Czym więc jest “Rewers”? Z pewnością, obrazem godnym obejrzenia. Tylę w tej kwesti.

Luc Besson po serii mało zabowiązujących , efekciarskich produkcji powrócił za stery kina, może nie tylę wybitnie ambitnego, co raczej eleganckiego i zwyczajnie ładnego.
To zresztą dobre określenia, przylegające do “Angeli”, ponieważ niewiele oprócz tej tzw” elegancji” w owym tytule znajdziemy.
Perfekcyjne zdjęcia i klimat to największe plusy, tej bądź, co bądź średniej, acz pozytywnej opowieści o spotkaniu nieudacznika z aniołem.
Bessonowi ciąglę pozostała naleciałość z serii “Taxi”- pisania przerysowanych tekstów, pozbawionych większego nasilenia emocjonalnego.
To zawód, tym bardziej,iż “Angel-a” z dużą odwagą i śmiałością prtenduję do miana nowej “Amelii”, co oczywiście się niestety nie udaję.
Klimaty może całkiem zbieżne, ale poziomem obraz reżysera “Leona” dzielą lata śmietlne od Jeuneta.
Klasyfikacyjnie, za to to wciąż porządna rzecz, szkoda, że tak strasznie nierówna.
Wypada jednak poświęcić kawałek odtwórczyni roli samej Angeli- ta kobieta, to rzeczywiście anioł, dosłownie i w przenośni.
Dołączam się do zachwytów nie tylko nad jej urodą, ale i samą postacią.
Wspaniała.
Co zaś się tyczy Debbouze’a- wykonał odpowiednio powierzone mu zadanie, choć z całym szacunkiem, zauważułem, że nie ma w jego filmografii szczególnej różnorodności.
Ilekroć go widzę na ekranie, dla mnie to ten sam typ. Nie ważne czy we wspomnianej wcześniej “Amelii” czy “Asterixie…”, Jamel przybiera formę szaraka, wyklętego, choć całkiem sympatycznego gościa.
Może dlatego tak wielu go ceni.
Muzyka gdzieś tam w tle się pojawia, lecz zauważalna jest dopiero osobno.co ciekawe utwór promujący wykonuję córka Jana Garbarka, naszego rodaka- Anja.
Jej głos dobrze wtacza się w tą otoczkę, zaczerpniętą z noir, magicznych uliczek, latarni…no i samego Paryża jako współczynnego bohatera całego filmu.
Ktoś zresztą pisałem o podobieństwie “Angeli” do “Nieba nad Berlinem” Wendersa i jest to uwaga nader trafna, lecz nie psująca wciąż dosyć solidnej całości.
I nie mam już co się czepiać- to po prostu “fajna” rzecz.

Menetheris poleca

Długo zwlekałem z obejrzeniem “Życia na podsłuchu”. Zupełnie niepotrzebnie.
Dziwna to sprawa, bo mniej więcej do połowy seansu byłem odporny na wszelkie zachwyty pod adresem owego filmu, ot co dobrze wykonana robota.
Ale ten epilog…
Florian Henckel von Donnersmarck zrobił dzieło mistrzowskie, wymykające się utartym schematą i jednocześnie na nich bazujące. Ta doskonała przewrotka zyskuję na wartości dopiero
w momencie kulminacyjnym- aktualne dzieje tej historii dają jej nową twarz, uwznieślają oraz zakończają ją w pełni.
Kiedy wydaję się, że okres wzajemnych ciągłych oskarżeń wciąż jest w toku( a przynajmniej miało to miejsce jeszcze rok temu),Donnersmarck stara się nie tylę usprawiedliwiać co pokazywać oblicza człowieka- istoty
która nie jest zaprogramowanym, bezkształtnym organizmem na który nic nie oddziałuję.
Gerd jest przykładem jednostki która zbuntowała się przeciw systemowi  w akcie pomocy- ta niewidoczna przyjaźń, uwieńczona będzie
niby małym, a znaczącym gestem.
Każda postać,ma tu odpowiedni zarys- to film rozliczeniowy, ale nie wyrzutowy, pozbawiony jakiejkolwiek namacalnej nienawiści czy negatywnego ładunku.
Patrzący na wszystko jednolitą miarą, ale wyzwalający się spod ucisku banalizacji czy zawężania do perspektywy- dobry/ zły.
Autor nie ocenia, nie komentuję, tylko przypatruję się i pokazuję cały przebieg sytuacji, ale w taki sposób, że ogląda się to niczym na szpilkach.
Brawo!( i fanfary na cześć

Menetheris poleca

Ciekawy to film, ważny to film, a także, a może przede wszystkim imponujący przykład tego jak
z pozornego “pocieszacza” wyskoczyć może mała perła gatunku.
“Potem” wydaję się być dziełem początkowo, banalnym, sprzedającym oczywiste oczywistości, idącym w niebezpieczną stronę
produktu wywiązującego się z ruchu “New Age”- mistycznych i bogatych. Błąd. Wraz z rozwojem wydarzeń, historia opisana niegdyś na kartach powieści Musso nabiera innego znaczenia.Pięknie dobrana w środki-zyskuję na ostrości przekazu i jego oddziaływaniu na widza.To obraz głęboko humanistyczny, pełen pozytywnej myśli, zaś podejmujący przecież wcale nie taki łatwy temat, otoczkę śmierci.

Nie będzie kolejnych “33 scen z życia”, nie będzie głębokiej spowiedzi. Bourdos  otwiera jajko niespodziankę- jest w niej świeżość oddechu i pomysłowość.Jest jakże, normalna, prosta mądrość po przez którą obraz ten unika tanich sentymentów niczym ognia.Jest wreszcie atom jakiejś spójności scenariusza z ekranem- niebywała, kojąca słuch muzyka Alexandra Desplate’a. Można zresztą nawet zaryzykować stwierdzenie, że reżyser posuwa się zdecydowanie o parę kroków do przodu od cenionej uczennicy Almodovara – Isabell Coixet.Hiszpanka potrafi operować nastrojem tak aby wprowadzić obserwatora w stan niemal hibernacji, jednak kuluję u niej zupełnie co innego, dzięki czemu szybko zamienia subtelność w obojętność.W “Afterwards” taka rzecz nie ma ani na chwilę miejsca. Autor wyważa prawdopodobieństwo, zachowując odpowiednie granice wrażliwości filmowej przypowieści( nie mylić z dramatyzowaniem). Szczególnie należy zwrócić uwagę na postać graną przez Malkovicha, która mogłaby w nieodpowiednich rękach szybko stać się następcą bohaterów “Dotyku Anioła”.
Na koniec pozostaję mi jedynie podkreślić żal wywołany, zupełnym przejściem obok tego doprawdy niezwykłego filmu.
Polecam go obejrzeć każdemu. Może otworzyć oczy, na kilka istotnych spraw…